บันทึกอนุทินครั้งที่ 6
วันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2561
วิชา หนังสือเด็ก
วันนี้อาจารย์ได้ตรวจดัมมี่pop up เปิดปาก และcommentของแต่ละกลุ่ม กลุ่มของดิฉันอาจารย์commentว่า ในเรื่องของตัวหนังสือในหน้าปกนั้นไม่ควรใหญ่หรือเล็ก ควรเป็นตัวหนังสือที่เท่ากัน และควรมีการวางแผนก่อนทำจริง
หลังจากนั้นอาจารย์ได้สั่งงานต่อว่าให้นำกลับไปให้น้องๆเด็กๆที่บ้านเล่น และให้เราคิดวิธีการเล่นเด็กๆว่าจะนำเสนอออกมาอย่างไร และให้ทำเป็นคลิปวีดีโอขึ้นมาเพื่อเสนออาจารย์
เมื่อเสร็จจากการตรวจและสั่งงานแล้วอาจารย์ก็ได้ให้พวกเราไปที่ห้องสมุดของมหาวิทยาลัยเพื่อยืมหนังสือนิทาน และให้บอกว่า หนังสือนิทานที่เรายืมมานั้น มีเค้าโครงเรื่อง ชื่อเรื่องว่าอย่างไร และบอกองค์ประกอบของหนังสือพร้อมทั้งบอกเหตุผลที่เลือกนิทานเรื่องนี้
มาเริ่มกันเลยค่ะ
มากันที่ห้องสมุดเลยค่ะ
สแกนบัตรเพื่อเข้าห้องสมุดกันเลยค่ะ
รอลิฟต์เพื่อขึ้นไปหาหนังสือนิทานกันที่ชั้น5กันค่ะ
มาถึงห้องสมุดชั้น5กันแล้ว มาเริ่มกันเลยค่ะ
นิทาน เรื่อง : ลูกกาสีขาว
องค์ประกอบของหนังสือนิทาน : ปกหน้า ปกหลัง รูปภาพประกอบ เนื้อเรื่องและข้อคิด
เหตุผลที่เลือกนิทานเรื่องนี้ก็คือได้ลองอ่านหนังสือนิทานหลายๆเล่มแล้วแต่นิทานเล่มนี้ที่เลือกเพราะอ่านแล้วถูกใจเนื้อหาดีและมีข้อคิดที่ดี เค้าโครงเรื่องก็มีอยู่ว่า มีกาตัวหนึ่งได้เกิดมาจากท้องแม่แต่ว่าเกิดออกมาแล้วมีขนเป็นสีขาว กาตัวอื่นๆที่มีขนเป็นสีดำก็ต่างพากันรังเกียจกาขาวตัวนี้ มีอยู่วันหนึ่งมีกาดำไปบอกแม่ของกาขาวว่า "เอาลูกของเจ้าไปทิ้งเถอะ กาที่ไม่มีขนสีดำถือว่าผิดธรรมชาติ เอาไปทิ้งเถอะเพื่อความสงบสุขของพวกเรา"แต่แม่กาของกาขาวนั้นก็ไม่ทิ้งลูกของตนเพราะแม่คนใดก็ย่อมรักลูกของตนทั้งนั้น แม่กาก็อยู่กับลูกกาขาวเพียงลำพัง และพร่ำสอนให้ลูกเป็นคนดี สอนให้รู้จักฟ้า ดิน สอนให้หัดบิน และมีอยู่วันหนึ่งกาสองตัวนี้ก็ได้บินผ่านฝูงกาดำที่กำลังกัดจิกกันแย่งอาหารอยู่บนตนไม้อย่างเสียงดัง แม่กาและลูกก็ได้บินไปเกาะบนต้นไม้ จากเสียงที่ดังอยู่นั้นก็ได้เงียบลง สักพักกาดำตัวหนึ่งก็ได้กล่าวขึ้นมาว่า"พวกเราไม่ต้องการให้กาขาวมารวมกลุ่มด้วย"และก็มีเสียงของกาตัวอื่นๆตามมาอีกมากมายกล่าวว่ากาขาวถือว่าชั่วร้ายบ้าง โทษว่าที่หากินลำบากทุกวันนี้เพราะกาขาวบ้าง หลังจากนั้นกาขาวก็ได้กล่าวขึ้นมาว่า"เกิดมาแล้วรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไรก็ได้ แต่อย่าเห็นแก่ตัวและเอาเปรียบผู้อื่น"หลังจากฝูงกาได้ยินแบบนั้นแล้ว พวกมันก็เกิดความละอายใจและสำนึกผิด พวกมันให้สัญญาว่า ต่อไปนี้จะเลิกเห็นแก่ตัวและจะไม่รังเกียจลูกกาสีขาวอีกต่อไป
ข้อคิดที่ได้ : คุณค่าของคนอยู่ที่การกระทำ
